Afgelopen weekend was ik jarig.
En hoe gek het misschien klinkt: dat levert me ieder jaar een mini-depressie op.
Mijn geboortedag voelt zelden licht. Ik weet nooit goed wat ik ermee wil. Meestal kies ik ervoor om het alleen met mijn gezin te vieren. Zo ook dit jaar.
Ik werd wakker met een uitgebreid ontbijt op bed. Knuffels. Zelfgemaakte tekeningen. Met zorg uitgezochte cadeautjes. Het oorspronkelijke plan om na dit feestelijke begin met E-choppers door de Weerribben te sjezen waaide letterlijk weg door naderende buien en stevige windvlagen. Na een grondige familie-onderhandeling belandden we in een enorm zwemparadijs.
De kinderen (8, 9 en 11) hadden de dag van hun leven.
Ik verloor een paar keer in de duo-glijbaan, incasseerde minstens zestien botsingen in de wildwaterbaan en speelde tig potjes lummelen in het golfslagbad.
Tijd voor pauze! Met mijn boek, De kracht van het nu van Eckhart Tolle, nestelde ik me op een bankje tussen natte patat en plakkerige limonaderesten van mijn voorgangers. Lezen lukte voor geen meter. De typische oorverdovende zwembadherrie overstemde elke zin.
Rechts van me zat een grote familie met een complete uitstalling aan zelf meegebracht eten. Ze lachten hard om filmpjes die ze elkaar lieten zien. Verbonden. Aanwezig. Samen.
En daar zat ik dan. Op mijn eigen verjaardag. Alleen met mijn boek. Geen feest. Geen visite. Geen taart. Nog een paar uur, dan was de dag weer voorbij. Gelukkig.
Terwijl het geluid om me heen voort denderde, deden mijn gedachten dat ook. Ze buitelden over elkaar heen. Over mensen van wie ik niets hoorde. Over hoe mijn verjaardagen als kind waren. Over de uitgesproken hekel aan verjaardagen van mijn vader.
Ineens zag ik het. Niet de situatie maakte me somber. Niet het zwemparadijs. Niet het gebrek aan feest. Het waren mijn gedachten die een oud verhaal afspeelden. Een verhaal over gemis. Over niet belangrijk zijn.
Ik beschouw mezelf als iemand met een flinke dosis ‘power of the mind’. Maar juist op mijn verjaardag blijkt er nog een oud spoor te liggen waar mijn brein automatisch in schiet. En dát is precies wat ik ook bij mijn cliënten zie.
We denken dat we reageren op het hier en nu. Maar vaak reageren we op iets van toen. Daar, op dat plakkerige bankje, besefte ik: ik hoef mijn verjaardag niet anders te vieren. Ik hoef geen groot feest. Geen volle woonkamer. Geen bewijs van populariteit. Wat ik wel wil, is vrijer zijn van dat oude verhaal. Vrij om te genieten van wat er al is. Mijn zelfgekozen familie. Lieve berichtjes. Kinderen die gieren van plezier in een wildwaterbaan.
Zoals Tolle schrijft: “neem de inhoud van je verstand niet te serieus”. Dat is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan. Het vergt bewustwording. Oefenen met zien wanneer je hoofd een oud script afdraait. Oefenen met terugkeren naar wat er nu is.
Net als mijn cliënten leer ook ik steeds weer bij over de kunst van het leven. Misschien herken je dit. Misschien is er ook bij jou een dag, een situatie, een terugkerend gevoel dat groter lijkt dan het moment zelf.
Weet dan: er is niets mis met je. Er speelt alleen een oud verhaal dat gezien wil worden.
Recent Comments