de UI

Gaat ze het echt over een ui hebben? Ja, je leest het goed.

Een paar jaar geleden tijdens een sessie met de trainster van het instituut waar ik een opleiding volgde, lag ik te huilen. Niet alleen omdat ik verdrietig was, maar vooral omdat ik geïrriteerd raakte. Moest het nu wéér over mijn moeder gaan? Ik was er toch wel een keer klaar mee? In mijn beleving had ik elk onderwerp besproken en elke emotie doorvoeld. Alles was toch al een keer de revue gepasseerd?

Nou, niet dus.

Ik sprak mijn irritatie uit. De trainster keek me rustig aan en zei: “Lilian, we are just like onions. Every time we work, we pull off another layer. And every time you move a little closer to your centre. This process never stops.” Ik weet nog dat ik dacht: mooi gezegd, maar ergens vond ik het ook frustrerend. Want eerlijk is eerlijk: het idee dat je “klaar” bent met persoonlijke ontwikkeling is best verleidelijk.

Deze week kreeg ik een koekje van eigen deeg. Een cliënt met wie ik inmiddels ruim een half jaar werk, was geïrriteerd. En dat verraste me, want de sessie van vorige week voelde voor mij als een doorbraak. Voor haar blijkbaar niet. Ze was boos, omdat ze vond dat die doorbraak een half jaar eerder al had kunnen plaatsvinden als ik haar toen had uitgelegd wat ik haar vorige week vertelde.

Was het maar zo eenvoudig.

Ik vertelde haar over de ui. Over hoe ieder laagje zijn eigen moment heeft om afgepeld te worden. Voordat we bij deze laag konden komen, de laag van bewustwording en beweging, moesten er eerst een aantal andere lagen loskomen.

Persoonlijke ontwikkeling is zelden een rechte lijn. Het lijkt soms meer op het pellen van een ui: laag voor laag kom je dichter bij de kern. Iedere laag brengt andere emoties, inzichten en verandering met zich mee.